Raz już biegłem na tym terenie ale w zupełnie innych warunkach. Wtedy był to bieg Mikołajkowy i śnieg do połowy łydki a teraz pierwszy naprawdę ciepły kwietniowy dzień. Rzutem na taśmę udało mi się dotrzeć do biura zawodów. Okazało się, że źle spojrzałem w grafik i kończyłem o 10 pracę na Okęciu a do 11:30 musiałem odebrać pakiet w Legionowie. Szybko dojechałem do domu, chwyciłem worek z rzeczami do biegania i na motocykl. Dzięki temu udało mi się już po 11 być na miejscu. Do odbioru lekka kolejka ale wszystko w sympatycznej atmosferze. Fajnie, że kilka rodzajów koszulek do wyboru. Na starcie spotykam Ulę i Michała. Trochę ploteczek i lecę się przebierać. Jako, że impreza jest w lesie i częściowo na polance przebieram się przy motocyklu ale daję radę

Trochę rozgrzewki przed startem, prowadzący objaśnia trasę - dobieg do pętli - faceci 2 okrążenia, kobitki jedno - w połowie wodopój. Ruszamy. Jest dość ciepło. Staram się nie forsować tempa. Całe szczęście wieje lekki wiaterek to nie jest aż tak upalnie bo część trasy biegnie przez odkryty teren. Dobiegamy do wydmy - to już 2,5km i największy podbieg. Trasa przyjemna - las już się zieleni. Niepokoi mnie bolące kolano już na 4km ale potem przechodzi. Dobiegam do końcówki pierwszej pętli. Wolontariusz wszystkich kieruje na drugie okrążenie, nawet dziewczyny. Po kilkunastu metrach jedna przede mną pyta się mnie czy to wybieg na drugą pętlę. Potwierdzam a ta zawraca. Niestety część z nich uderzyło na drugie okrążenie nieświadome dystansu. Część dopiero na wydmie orientuje się, że pobiegły za daleko. Panowie też cierpią bo omijamy wodopój. Kilku Panów nie wytrzymuje więc i idzie po trasie.

Ja bez forsowania tempa dobiegam do mety. Niestety wyłączył mi się GPS i nie znam nawet swojego czasu ale dystans ponoć wyszedł około 10km. Kolejną wpadką jest to, że na mecie nie ma wogóle wody do picia. Szkoda, bo imprezy w Legionowie charakteryzują się zawsze idealną organizacją. Sytuację ratuje bardzo ładny i stylowy medal.

Zdjęcia: Michał Machnacki

Moje testowe buty Nike Lunarglide +3 mają już na liczniku 700km. Po niespełna 200km zamieściłem pierwszą recenzję - tutaj. Co mogę dodać? Otóż po tylu kilometrach nie widać praktycznie żadnego zużycia. Nic się nie rozkleja, nie rozpada, nie ma żadnych przetarć. Jedynie napisy na wkładce i znaczek Nike+ się starł ale to nieistotny szczegół. Dodam, że buty nie były wogóle oszczędzane. Startowałem w nich w różnych biegach masowych a także stosowałem do codziennych treningów. Warunki pogodowe też przeróżne. Od słonecznej pogody po bieganie w błocie do kostki po lesie. Do tego katowałem je w zimie. Wiadomo to nie są buty trialowe i na ośnieżonych i lodowych ścieżkach brakowało stabilności ale do biegania przy opadze śniegu po miejskich chodnikach wystarczyło. Jedyne co mi się przydarzyło to dwa razy podczas półmaratonu nabawiłem się na jednej nodze odcisku. Nie wiem czy to bezpośrednia wina butów czy połączenia but skarpetka bo pozatym nie powodowały obtarć na krótszych dystansach. Biegałem głównie w chłodne dni więc mi nie przeszkadzała dość kiepska wentylacja, w ciepłe dni też nie zwracałem na to uwagi ale wielu biegaczom to nie pasuje. Podsumowując Lunarglidy to uważam, że są to dobre buty dla początkujących biegaczy ze względu na sporą amortyzację, trwałość oraz uniwersalność. Świetnie nadają się do biegania po miejskich ścieżkach w różnych porach dnia (widoczność) oraz roku oraz zmiennej pogodzie.